Mijn naam is Sandra Slager, moeder, partner, dochter, vriendin én oma …ik ben het allemaal! Ik heb ook veel talenten. 

Als kind was ik al niet makkelijk in een hokje te stoppen: Ik tekende, schilderde, kleide, danste, inspireerde klasgenootjes, speelde piano, stoeide, kwam op voor kinderen die gepest werden, was een dierenvriend, klom in bomen, hield van mijn staartjes en had een hekel aan jurken, al probeerde ik die zelf wel te maken.

Het leven zag er eigenlijk wel leuk uit zo vanuit mijn bruine ogen.

In de jaren daarna ben ik gaan studeren, heb ik een gezin gevormd, ben ik gescheiden, was ik alleenstaande moeder, wist ik toch tegelijkertijd een carrière op te bouwen, werkte ik zelfs 130 km verderop, liepen relaties niet, stopte ik met dansen door tijdgebrek, begon ik weer een studie, verdwenen mijn potloden en penselen naar zolder, begon ik tijdens yoga te dansen omdat ik het niet meer hield, hadden mijn kinderen problemen, was zo gehaast dat ik logopedie nodig had, ontmoette ik mijn lief, kreeg ik een vaste baan, fietste ik dagelijks in een rotgang naar m’n werk en terug, verhuisde naar een mooi huis, twijfelde aan mijn hart en lag een paar jaar later plots 3 maanden huilend in bed…d o o d  d o o d o p.
Ja. Ik dacht…laten we direct echt kennismaken door te schetsen wie ik was, om te begrijpen wie ik nu ben!
Bij het schrijven hiervan kreeg ik het zelf al weer een beetje op m’n heupen.
Mijn leven was én én én, en beslist niet altijd even makkelijk. Toch had ik altijd een enorme veerkracht en daar was ik ook erg trots op. Tot er letterlijk iets knapte.

Ik kreeg een burn-out!
Dat was een gevolg van het stoer negeren van allerlei signalen en doorgaan met gedrag dat mijn lichaam én geest sloopte. Ik was daardoor totaal uitgeschakeld en tot weinig meer toe in staat. Hier kun je meer lezen over mijn ervaring.

Maarrrr…wat een verademing bleek dat achteraf te zijn.

Ik was mezelf uit het oog verloren…jarenlang. De stilstand was noodzakelijk.
Het gaf me ruimte om alles van zolder te halen: de potloden, de penselen, de breipennen, de naaimachine. Vanaf mijn kindertijd had ik me erg sterk aan de cognitieve en lichamelijke ontwikkeld. Ver van mijn hart en gevoel weg. Dat was mijn manier van overleven.

Coaching bleek daarom eigenlijk voor mij van puur belang. Na een hele lange tijd begreep ik wat “in balans zijn” is en hoe dat voelt.

Voor iedereen zonder uitzondering is "in balans zijn" belangrijk om je goed te kunnen voelen. 

Met veel nieuwe wijsheden en inzichten pikte ik mijn baan weer op. Ik kreeg een andere functie waardoor ik met mensen in aanraking kwam die niet lekker in hun vel zaten. Het sterke gevoel van dat ieder mens gelijkwaardig is en boosheid over onrecht kwam weer naar boven.
Ik was verbaasd wanneer ik aan tafel zat en luisterde naar iemand die zichzelf niets waard vond of dat een ander vol overtuiging vertelde dat iedereen het beter had dan haar. Waar komen die gedachten toch vandaan?


Ik geloof dat ieder mens in balans op aarde komt. Met de nodige kwaliteiten én talenten.


Ik weet ook dat door opvoeding, school, omgevingsfactoren, relaties en werk deze belangrijke aspecten soms op de achtergrond komen. Waardoor sommige mensen hun leven leiden,… verduren zelfs en eigenlijk het kind in zichzelf zijn kwijt geraakt. Wanneer er dan iets met flinke impact gebeurd, is dát het moment dat men volledig ontspoort, volledig uit balans.

Ik ben blij dat ik mijn authentieke zelf weer opnieuw heb mogen ontdekken. Wetende dat ik blijvend blijf leren, blijvend inzichten krijg, waardoor ik me alleen maar nog meer, nog mooier kan ontplooien.

Dat ben ik nu: ik heb rust, vertrouwen en ben nog steeds creatief.
En ik ben in balans én heb veerkracht. Ik leef en werk vanuit mijn persoonlijk leiderschap én ik pas nog steeds niet in een hokje ;-)


Ik heb grote stappen ondernomen, zekerheden overboord gegooid en gekozen voor iets totaal anders. Omdat ik graag mensen inspireer, motiveer en een ieder de persoonlijke ontwikkeling toewens die ik zelf heb gemaakt, heb ik een opleiding tot coach gevolgd. Ik geloof dat ik als coach en trainer verschil kan maken, juist door mijn eigen ervaring én als professional.
Ik heb mezelf opnieuw uitgevonden.

Soms heb je daar blijkbaar zoiets als een burn-out voor nodig! Maar beter blijft die jou bespaard.


PS
Op Instagram geef ik je een kijkje in mijn leven, alles om te zorgen dat je een nog beter beeld krijgt van mij. Lees de posts en volg me gerust!